Paviljoen der Menselijke Driften

Op een hete dag vorige zomer reed Guido Belcanto met zijn zilveren Cadillac naar Brussel, richting het Jubelpark. Daar bleef hij in een paviljoen staan voor het gigantische reliëf De Menselijke Driften van Jef Lambeaux. 

Tussen de lichamen in steen herkende hij ook zichzelf. De busker die van café naar café trok. De man die zijn eigen lusten bezong, zonder schaamte. En ook de schaduwkanten van anderen – met veel mededogen, maar niet zonder humor. 

Terug thuis nam hij pen en gitaar ter hand en schreef een nieuwe plaat. 

Straks zoeft de zilveren Cadillac weer over Belgische en Nederlandse wegen. In de auto zit e nieuwe plaat, Het Paviljoen der Menselijke Driften en iemand die zingt met een zoete, vertrouwde stem, gevormd door nachten, lusten en liefde die niet wijkt. 

www.guidobelcanto.be